शोभा भडके
भाग – 14
रामने भावना आणि आरूला एका ज्वेलरी शॉपसमोर आणून सोडलं. तेथे अगोदरच जीवन गाडी घेऊन उभा होता. राम त्या दोघींना सोडून परत गेला, कारण त्याला घरी जाऊन बाकीच्या तयारीत पवनला मदत करायची होती.
“मॅडम निघायचं? सर आत तुमचा वेट करत आहेत…” आल्यापासून आरू कधी जीवनकडे तर कधी गाडीकडे बघत होती. जीवनला अवघडल्यासारखं झालं होतं आणि भीती पण वाटत होती… लेट झाल्यावर बॉसचा ओरडा खाण्याची!
“आरू, अगं चल काय बघतेस?” भावना वैतागून म्हणाली.
“आलं लक्षात…” ती कसला तरी विचार करत होती. अचानक तिच्या लक्षात आलं, तशी तिच्या चेहऱ्यावर चमक आली.
“अगं, काय लक्षात आलं?” भावना.
“ओ दादा, त्या दिवशी तुमच्याच गाडीच्या समोर ते कुत्र्याचं पिल्लू आलं होतं ना? ज्याला दवाखान्यात घेऊन जा म्हटलं तर, नाही म्हणत होतात… हां?” आरु त्याच्यावर आवाज चढवत म्हणाली.
“हो. ते मी… म्हणजे…” तिच्या बोलण्याचा पवित्रा बघून जीवन गडबडून गेला. त्या दिवशी तर, तो पण ‘अरे’ला ‘कारे’ करत होता. पण आज सिच्युएशन वेगळी होती.
“हां, तुम्हीच होता माझ्या लक्षात आहे… काय हो, त्या पिल्लाला दवाखान्यात घेऊन गेलात की नाही?” आरू.
“हो मॅडम! ते… मी… ते सरांकडे…” जीवन अडखळत होता.
” ओ बोला, काय विचारतेय मी? कसं आहे ते पिल्लू आता?” ती जीवनला पूर्ण बोलू न देता स्वतःच बोलत होती.
“आरू काय चाललंय? कुठलं पिल्लू? कशाचं पिल्लू?” भावना पण गोंधळून गेली होती.
“अगं ताई ते… तू थांब! ओ बोला नं… तुम्ही… नाही, मी तुमच्या त्या काळा चष्मावाल्या साहेबांनाच विचारते…. कुठं आहेत ते?” ती बोलतच सुटली होती.
“तू बोलू देशील तर, तो बोलेल ना!” शिव त्यांच्याजवळ येत म्हणाला.
बराच वेळापासून शिव ज्वेलरी शॉपमध्ये त्यांची वाट पाहात होता. त्याने जीवनला त्यांना घ्यायला पाठवलं होतं. पण बराचवेळ झाला ते आले नाहीत म्हणून तोच बाहेर आला… तर त्याने बघितलं, आरू त्याच्यावर ओरडत होती.
हेही वाचा – …म्हणून सियाच्या लग्नासाठी बाबा झाले तयार!
शिवला पाहून जीवनने मात्र सुटकेचा निःश्वास सोडला. त्या दिवशी तिच्याशी बोलताना त्याला काही वाटलं नव्हतं. कारण तेव्हा ती अनोळखी होती. पण आज त्याच्या बॉसची होणारी बायको होती. अर्थात, त्याची पण लेडी बॉस होती. आज तिला काही बोलून त्याला बॉसचा राग ओढावून घ्यायचा नव्हता आणि त्यात मॅडम काही बोलूही देत नव्हत्या.
“तुम्ही… तुम्ही तर बोलूच नका! खोटं बोललात ना तुम्ही? मी सांगितलं होतं तरी ऐकलं नाहीत तुम्ही…” शिव समोर दिसताच लगेच बोलून मोकळी झाली ती! आता जीवन आणि कुत्र्याचं पिल्लू बाजूलाच राहिलं.
“काय… काय खोट बोललो मी? आणि काय नाही ऐकलं?” शिवने गोंधळून विचारलं. त्याला कळलंच नाही, ती नेमक कशाबद्दल बोलत आहे.
“मला नाही माहीत… बघा तुम्हीच!” असं म्हणून ती पुढे गेली. कारण शॉपमधून सुधा बाहेर आल्या होत्या. त्यामुळे ती तशीच त्यांच्याकडे गेली. भावना पण त्यांच्याकडे गेली.
“काय होतं हे? द शिवराज सरपोतदार यांना एक मुलगी तोंडावर ओरडून गेली… चक्क शिवराज सरपोतदार यांना!” आकाश त्याच्याजवळ येत खूप मोठं आश्चर्य घडल्यासारखे भाव ठेवत डोळे मोठे करून म्हणाला.
“ड्रामा बंद कर आणि आत चल… एक तर ती काय बोलून गेली, ते मला काही कळलं नाही… आणि जीवन घरी गेल्यावर त्या पपीला अजून एकदा हॉस्पिटलमध्ये घेऊन जा चेकअपसाठी,” त्याने जीवनला ऑर्डर दिली.
“पिल्ल्याचं काय चक्कर आता?” आकाशने चालत चालत विचारलं.
“नंतर सांगेन… बरं, मीटिंग कशी झाली. मॉममुळे मला मीटिंग सोडून इकडे याव लागलं” शिव.
“मीटिंग व्यवस्थित झाली, तू काळजी करू नकोस. तू फक्त लग्न एन्जॉय कर,” आकाश म्हणाला. त्यावर शिवने त्याला असा काही लूक दिला की, तो एकदम चुपचाप चालू लागला…
इकडे सुधा आरूला घेऊन आत आल्या तर, सिया दाराकडेच पाहत होती. सुधासोबत आरू आणि भावनाला पाहून तिच्या चेहऱ्यावर स्माइल आली. आरूने पण तिच्याकडे पाहून स्माइल केलं. पण सियाची नजर अजूनही दाराकडे होती… ती रामला शोधत होती. त्याच्यावर राग जरी असला तरी, मनाच्या कोपऱ्यात कुठेतरी त्याची ओढ पण होती…
“हॅलो वहिनी, मी भावना…” भावना म्हणाली.
“अं… हाय!” सिया दाराकडेच पाहात म्हणाली. पण शिव आणि आकाश आत येत होते… तिला वाटलं तो शिवसोबत येत असेल. पण ते दोघंच आत आले आणि तिचा चेहरा पडला…
“काय झाल वहिनी… तुम्ही उदास का झालात?” आरू तिचा पडलेला चेहरा पाहून म्हणाली.
“नाही काही… ते असंच. तू कशी आहेस? त्या दिवशी आपलं बोलणंच झालं नाही… आय ॲम सॉरी. तुझ्यासोबत जे झालं…” सिया तिच्या गालावर हात ठेवत बोलतच होती की… “दिदी, ज्वेलरी पाहूया मला ऑफिसमध्ये परत जायचंय,” तो डोळ्यांनीच सुधाकडे इशारा करत, “काही बोलू नकोस,” असं म्हणाला.
“अं… हो हो…” ती पण सावरासारव करत म्हणाली आणि काऊंटरकडे वळली.
पण तिचं बोलणं ऐकून आरू मात्र उदास झाली. तिला परत ते सगळं आठवलं. तिच्या डोळ्यातून पाणी आलं, पण तिने ते लपवलं. पण शिवच्या नजरेतून मात्र सुटलं नाही.
सुधा आरूसाठी दागिने पाहू लागल्या… एक एक दागिना तिला विचारत होत्या, कसा वाटतोय… एवढे भारी भारी दागिने पाहून आरू आणि भावना दोघी पण अवघडून गेल्या होत्या. ते खूप मोठ ज्वेलरी शॉप होतं. या अगोदर कधीच त्या एव्हढ्या मोठ्या दुकानात खरेदीसाठी गेल्या नव्हत्या.
शिव आणि आकाश तिथेच सोफ्यावर बसून त्यांचं ऑफिसचं काम करत होते लॅपटॉपवर… “शिव तुला जर इथे येऊन ऑफिसचं काम करायचं होतं तर इथं यायचंच कशाला?” आकाश जरा चिडूनच म्हणाला.
“तुला काय झालंय चिडायला? आणि मला इथे येण्यात काहीच इंट्रेस नव्हता. मॉमने फोर्स केला म्हणून यावं लागलं. आता तू तुझं काम कर आणि मलाही करू दे…” तो कठोरपणे म्हणाला आणि पुन्हा नजर लॅपटॉपवर वळवली.
“याचं काय चाललंय तेच कळत नाही…” आकाश मनात म्हणाला.
शिवची नजर जरी लॅपटॉपवर असली तरी अधून-मधून त्याचं लक्ष आरूवर पण होतं. पण ते तो कोणाला कळू देत नव्हता.
“अं… हे खूप मोठं आहे आणि खूप महागही असेल.., मला नको,” आरू म्हणाली. सुधा यांनी आरूसाठी मोठं गंठन टाईप मंगळसूत्र निवडलं होतं आणि तिच्या गळ्याला लावून त्या पाहात होत्या…
“अगं, हे काही रोज नाही घालायचं! विशेष समारंभ प्रसंगी घालायचं. एरवीसाठी आपण छोटं नाजूक पाहू. तू हे बाकीचे बघ… तुला जे आवडेल ते…” त्या तिला समजावत म्हणाल्या.
ती अवघडत होती, हे सगळ घ्यायला! एरवी खूप बडबड करणारी… मनात आहे, ते स्पष्ट बोलून दाखवणारी आरू आज मात्र एकदम शांत होऊन गेली होती. कारण, तिला आता दडपण येत होतं, अस्वस्थ वाटत होत. खऱ्या अर्थाने आता तिला जाणीव होत होती की, तिचं लग्न होतंय… बाकी गोष्टी तर बाजूलाच सरल्या होत्या. तिचं शिक्षण, तिचं फॅशन डिझायनर बनायचं स्वप्न तर तिने जसं काय कुलूपबंद पेटीत ठेऊन दिलंय… जी आता ती कधीच उघडणार नाही!
या सगळ्या गोंधळाने तिच्या डोळ्यांत पाणी आलं. पण ते तिने कोणाला दिसून न देता ओढणीने पुसून टाकलं. पण तिच्याकडे टक लावून पाहणाऱ्या शिवने मात्र ते पाहिलं… का कोणास ठाऊक, पण तो आता बचैन झाला. त्याने लॅपटॉप बंद केला आणि उठून त्यांच्याकडे गेला…
“सिया तुला हा सेट कसा वाटतोय? हा बघ मी तुझ्यासाठी सिलेक्ट केलाय…” सुधा सियाला एक सेट दाखवत म्हणाल्या. सिया आल्यापासून स्वतःसाठी काहीच पाहात नव्हती. वरवर त्यांच्यासोबत होती, पण मन मात्र ‘राम का नाही आला?’ म्हणून उदास झालं होतं. त्याचा राग जरी असला तरी तिला वाटत होतं, त्याने तिला मनवावं… तिचा रुसवा घालवावा… तिच्याशी बोलावं…
चार दिवसांत लग्न होतं. जेव्हा ते रिलेशनशिपमध्ये होते, तेव्हा किती स्वप्न पहिली होती त्यांनी लग्नाची! भलेही आज त्यांच लग्न होतं, पण परिस्थीती बदलली होती. एका तडजोडीतून हे नातं सुरू होणार होतं आणि याची आठवण तिनेच करून दिली होती… भेटले तेव्हा! पण तेव्हा राग होता… त्याने अर्ध्यात सोडलेली साथ… तिचं दुसऱ्यासोबत लग्न… त्या लग्नातून मिळालेल्या यातना… या सगळ्याचा राग त्याच्यावरच निघाला होता! त्यावेळी सगळं सोडून त्याच्यासोबत जायला तयार होती ती, पण त्याने माघार घेतली होती… त्याला असं मान्य नव्हतं. सगळ्यांच्या आशीर्वादाने सन्मानपूर्वक तिला आपली अर्धांगिनी बनवायचं होत… तो या पद्धतीने तिला घेऊन गेला नसता तर, त्याच्या घरी आणि गावात तो मानसन्मान कधीच मिळाला नसता तिला! आणि या गोष्टी इथपर्यंत थांबल्या नसत्या… तिला आयुष्यभर चटके सोसावे लागले असते.
हेही वाचा – रामने सियाच्या घटस्फोटाबद्दल सांगितले अन्…
ती मात्र काहीच समजून घेण्याच्या मनस्थितीत नव्हती आणि त्याच रागात तिने तिच्या बाबांनी आणलेल्या स्थळाला होकार दिला होता. एवढंच काय तर, लग्नानंतर जेव्हा नवऱ्यासोबत मंदिरात गेली होती, तेव्हा तिने पण रामला मंदिरात पाहिलं होतं आणि म्हणूनच आपल्या नवऱ्यासोबत हसून बोलत होती, त्याला जळवण्यासाठी!
या सगळ्या गोष्टी ती आठवत होती… पण आता जसं जसं लग्न जवळ येत होतं, तिचा रागही निवळत चालला होता आणि आता तिला तो सोबत असावा, असंच वाटत होतं. पण तो आहे की, तुटक वागत होता. त्या भेटीनंतर रामने एका शब्दानेही तिच्याशी बोलण्याचा प्रयत्न केला नव्हता…
“दिदी काय झालं?” शिव आला होता आरूशी बोलायला, पण त्याची नजर सियावर गेली तर, तिचा पडलेला चेहरा पाहून त्याला तिची काळजी वाटली… म्हणून तिच्याजवळ येत त्याने प्रश्न केला.
“अं… नाही, काही नाही… ते थोडं डोक दुखत आहे… मॉम, झालं असेल तर मी घरी जाऊ?” सिया.
“अगं, मग आधी सांगायचं ना? बरं जाऊ आपण…” सुधा काळजीने म्हणाल्या.
“दिदी, आपण हॉस्पिटलमध्ये जाऊ, जास्त त्रास होत असेल तर!” शिव.
“नाही, नको दवाखाना नको. गोळ्यांनी थोडा वेळ बरं वाटतं, पण पुन्हा डोक दुखतं… आणि मग गोळ्यांची सवय लागते. वहिनी तुम्ही खूप जास्त विचार करताय म्हणून डोक दुखतंय तुमचं! पण वहिनी जास्त विचार नका करू सगळं ठीक होईल…” आरु मधेच सियाच्या समोर येत म्हणाली.
“हो, पण तिला त्रास होत असेल डॉक्टरला दाखवणं गरजेचं आहे, सो हॉस्पिटलला जातोय. दिदी चल…” आरुचं बोलणं त्याला तर्कहीन वाटलं म्हणून त्याला तिचा राग आला होता.
आरूला त्याचं असं उर्मट बोलण्याने वाईट वाटलं. आपण असं बोलायला नको होतं, असं तिला वाटलं… तिचा चेहरा पडला आणि ती गप्प बसली. पण तिचं अस गप्प बसणं भावनाला शॉक देऊन गेलं. कारण, आरू समोरच्याला आपलं म्हणणं पटवून दिल्याशिवाय शांत बसत नव्हती! तिला नवल वाटलं आणि वाईटही! त्या प्रसंगानंतर ती शांत शांतच झाली होती.
“शिव मी ठीक आहे, जास्त नाही काही आणि आरू बरोबर म्हणाली. मी जास्तच विचार करत होते म्हणून जरा डोकं जड झाल बाकी नाही… आणि आरू तू चहा खूप छान बनवतेस, त्याने डोकं असं चुटकी सरशी दुखायचं थांबतं म्हणे. राम म्हणाला होता मला…” आरुचा पडलेला चेहरा पाहून, तिला छान वाटावं म्हणून सिया म्हणाली.
“हां, मस्त आलं घालून चहा करते मी लगेच डोकं दुखायचं थांबतं… दादाला खूप आवडतो. तुम्हालाही बनवून देऊन लगेच डोकं दुखायचं थांबेल,” तिचा चेहरा लगेच खुलला आणि ती उत्साहात म्हणाली.
” आरु तू इथे कुठे चहा बनवणार?” भावना तिला आपण बाहेर आहोत, याची जाणीव करून देत म्हणाली.
“अरे हो, आता वहिनी?” आरू बारीक तोंड करून म्हणाली.
“असू दे, आता ठीक आहे मी. नंतर कधी तुझ्या हातचा चहा घेईन,” आता सियाला पण बरं वाटत होतं. आरूच्या बडबडीने तिचा मूड फ्रेश झाला होता…
क्रमश:
