दुकानाबाहेर येऊन शिवने समोर बघितलं आणि डोक्याला हातच लावला…

शोभा भडके

भाग – 17

सिया आणि सुधाला आरूच्या घरी सोडून आकाश ऑफिसमध्ये गेला होता. महत्त्वाचे काम असल्याने शिवने त्याला जायला सांगितलं होतं. इथे आरूकडे हॉलमध्ये सोफ्यावर सुधा आणि सिया बसल्या होत्या. कलावती आणि सरिता त्यांच्यासाठी चहा नाश्ता घेऊन आल्या.

“अहो राहू द्यायच हो… याची काय गरज होती?” सुधा एवढा सगळा नाश्ता पाहून म्हणाल्या.

“गरज कशी नाही वं! तुम्ही आमच्या विइन बाई. तुमचा मान राखाया नगं व्हय? लेकीच्या सासू हाईस तुम्ही…” त्यांच्या हातात चहा देत कलावती म्हणाल्या.

“मुलीच्या सासू तर तुम्ही पण आहात ना? आणि कशाला उगाच हे मुलाकडचे, मुलीकडचे असं मानायचं? सगळं सारखंच धरून चालूया…” सुधा हसत म्हणाल्या.

मग कलावती आणि सरिताचं दडपण कमी झालं. नाही म्हणायला, त्यांच्या श्रीमंतीचं दडपण आलंच होतं त्यांना! पण सुधा यांच्या मोकळ्या बोलण्याने ते कमी झालं…

सिया अवघडून बसली होती. भावनाचं तिच्याकडे लक्ष गेलं आणि तिच्या ते लक्षात आलं. भावना तिच्याजवळ येत म्हणाली, “वहिनी, चला ना तुम्हाला मी आमचं घर दाखवते.”

“अम्… नाही… नको, मी ठीक आहे,” सिया.

“अगं जा ना, बघ… हे पण तुझंच घर आहे, असं समज. ये बघून, जा… भावना घेऊन जा तिला…” सरिता म्हणाल्या. मग सियाला नाही म्हणता आलं नाही आणि ती उठून भावनासोबत गेली.

“ये ना वहिनी, ही माझी आणि आरूची रूम, कशी वाटली? जराशी लहानच आहे… आमचं घरच खूप लहान आहे,” आत येत रूम दाखवताना भावना संकोचून म्हणाली.

“अगं नाही… लहान असलं म्हणून काय झालं… घर खूप छान आहे. मला आवडलं.” सिया  हसत रूमचं निरीक्षण करत म्हणाली.

तिचं उत्तर ऐकून भावनाचा पण चेहरा फुलला… महालासारख्या घरात राहणाऱ्या सियाला आपलं हे छोटंसं घर आवडेल का? असा विचार भावनाच्या मनात आला होता आणि त्यामुळे तिच्या चेहऱ्यावर टेन्शन दिसत होतं. पण सियाच्या उत्तराने तिला छान वाटलं.  सिया जास्त बोलत नव्हती. पण जेवढं बोलत होती, ते आपुलकीचेच होतं. कुठेही तिच्या बोलण्यात बडेजाव नव्हता.

हेही वाचा – गाडी थांबवून शिवने आरूचे तोंड दाबून धरलं…

“वहिनी, तुम्हाला माहितीय, राम दादा ना खूप प्रेमळ आहे…” भावनेच्या भरात आपण काय बोलून गेलो हे लक्षात येताच, दाताखाली जीभ चावत भावना म्हणाली, “अरे, मी पण काय विचारतेय, तुम्हाला तर माहीतच असणार ना!” तिला अवघडल्यासारखे झाले.

“सॉरी… ते…. ते… मी… म्हणजे…” आता सियाला काय बोलावं ते सुचेना.

“हं… माहीत आहे मला!” सियाचा चेहरा पाहून मोकळं हसत भावना म्हणाली.

“…आणि मला तू अहो, जाओ का बोलतेस… वहिनी ठीक आहे, पण ते अहो जाओ नको, कळलं? तू खूपच गोड आहेस… आणि आरूही!” सिया तिचा गाल ओढत म्हणाली.

“हं… थँक्यू वहिनी. तू बस मी आलेच…” असं म्हणत भावना पळतच बाहेर गेली.

“अगं पण कुठे? अरे…” सिया बोलत होती, पण तिचं बोलण ऐकायला भावना थांबलीच नाही.

सियाने मग रूममध्ये इकडे तिकडे पाहायला सुरुवात केली. रूम छोटीच होती, पण एकदम नीटनेटकी होती. बेड… बाजूला एक कपाट… तिथेच शेजारी टेबल… आणि टेबलवर एक फोटोफ्रेम… सियाची नजर त्या फोटोफ्रेम खिळली… तिने पुढे होऊन ती फ्रेम हातात उचलून घेतली, त्यात भावना आणि आरूचा एकत्र मस्ती करतानाचा फोटो होता. त्यात आरूचे निरागस हसू पाहून सियाच्या चेहऱ्यावर देखील स्मित उमटले…

“माझी आरू कायम अशीच हसत खेळत आयुष्य जगत आली, पण तिचं हेच निरागस हास्य हिरावून घेतल गेलं…” तिच्या मागून अतिशय रागीट आवाज आला आणि त्याबरोबर तिच्या हातून ती फ्रेम काढून घेतली गेली!

इकडे आरू आणि शिव ड्रेस डिझायनरकडे आले होते… डिझायनर त्यांना ड्रेस डिझाइन दाखवत होती…

आरू घरी परत जायचं म्हणत होती, पण तिचं काहीही न ऐकता शिव तिला घेऊन आला होता. त्यामुळे ती तोंड फुगवून बसली होती.

“हे बघा मॅम… हा डिझायनर घागरा आहे… लेटेस्ट डिझाइन आहे, तुम्हाला लग्नासाठी बेस्ट आहे,” डिझायनर तिला एक लेहंगा दाखवत म्हणाली.

पण त्या मुलीच्या बोलण्याकडे लक्ष न देता आरू त्या घागऱ्यावर लावलेला प्राइज टॅग हातात घेऊन बघतच राहिली. कारण, त्यावर एक लाख पन्नास हजार किंमत होती! ते पाहूनच तिचे डोळे विस्फारले होते. तिने तिच्या उभ्या आयुष्यात एक हजाराहून जास्त किमतीचा ड्रेस खरेदी केला नव्हता… आणि आता समोर दीड लाखा किमतीचा एक घागरा तिच्यासाठी दाखवला जात होता! तिचं आता बाकी कशाकडेच लक्ष नव्हतं…

आरूने तो घागरा खाली ठेवला आणि समोर ठेवलेले इतर अजून घागरे चेक केले… म्हणजे फक्त त्यांचे प्राइज टॅग पाहिले… तिच्या या कृतीने ती मुलगी मात्र विचित्र नजरेने आरूकडे पाहात राहिली… शिवचं मात्र याकडे लक्ष नव्हतं. त्याला ऑफिसमधून एक महत्त्वाचा कॉल आल्यामुळे तो त्यात बिझी होता…

“ओ मॅडम… ते जे सर आहेत ना, त्यांचं फोनवर बोलून झाल्यावर त्यांना सांगा .. मी गाडीत जाऊन बसलेय म्हणून…” असं म्हणून आरू रागात एक नजर शिवकडे टाकून बाहेर निघून गेली. ती मुलगी मात्र अजूनही तिच्या पाठमोऱ्या आकृतीकडे विचित्रपणे पाहात होती. कारण शिवने आधीच सांगितलं होतं की, ती त्याची होणारी वाइफ आहे आणि  तिच्यासाठी ब्रायडल ड्रेस दाखवा… पण तिच्याकडे पाहून ती कोणत्याच अँगलने नवरी वाटत नव्हती!

” एक्सक्यूज मी… वेअर इज शी?” शिवने त्या मुलीजवळ येत विचारले.

त्याचं बोलून झाल्यावर त्याने फोन खिशात ठेऊन दिला आणि त्याने पूर्ण शॉपमध्ये नजर फिरवून आरू कुठे दिसते का, ते पाहिलं, पण ती कुठेच दिसत नाही ते पाहून त्याने त्या मुलीला विचारलं.

“सर त्या बाहेर गेल्यात…” त्या मुलीने सांगितलं. ते ऐकून शिवच्या कपाळावर आठ्या पसरल्या…

“ओके. Thanks…” तो चेहरा नॉर्मल ठेवत म्हणाला आणि दुकानाबाहेर आला… तेव्हा त्याची नजर समोर गेली आणि… आणि… आता तो डोळे विस्फारून पाहू लागला… त्याने डोक्याला हात लावला…

सियाच्या हातातली फोटोफ्रेम हिसकावून घेत रामने ती परत जागेवर ठेवून दिली. ती मात्र त्याच्या असं अचानक येऊन, जवळून बोलण्याने दचकूनच गेली… म्हणाली, “राम, काय हे? घाबरले ना मी! तुझी सवय गेली नाही ना अजून, असं अचानक येऊन बोलण्याची?”

तसं रामने ती फोटोफ्रेम जागेवर ठेऊन तिच्याकडे चमकून पाहिलं… पण काहीच क्षण… काही क्षणांसाठी जुन्या गोड आठवणी जाग्या झाल्या… पण लगेच वास्तवाची जाणीव झाली तसं त्याच्या डोळ्यात राग उतरला…

सियाच्या पण लगेच ते लक्षात आलं, तसं तिनेही एकटक त्याच्याकडे पाहिलं… ” राग मला यायला हवा,  तुझं काय चालूय?” असा मनात विचार आला, पण बोलली मात्र काहीच नाही.

तिची रोखलेली नजर पाहून त्याने आपली नजर दुसरीकडे वळवली… म्हणाला, “आईने दागिने बनवून ठेवले आहेत, तिच्या सुनेसाठी! तरीही जर तुला दुसरं काही हवं असेल तर, ते मी लग्नानंतर घेईन… पण सध्या माझ्याकडून तुला काहीच मिळणार नाही. आय होप… समजून घेशील.” तो निर्विकारपणे म्हणाला.

” मी काहीच म्हणाले नाही, त्याबाबतीत!” तिनेही शांतपणे उत्तर दिलं… कारण त्याच्या बोलण्यातून तिला जाणवत होतं की, तो रागात आहे.

“मग मी न येण्याने वाईट का वाटलं तुला? जे तुझ्या आईला घेऊन घरी आलीस तक्रार करायला!” राम रागात म्हणाला.

“तू माझ्यावर एवढा का चिडतोस… राग तर मला यायला हवा आणि मला आलाही आहे आणि तो काढणार सुद्धा आहे… सोडणार नाही मी तुला,” ती रागात त्याच्यासमोर बोट दाखवत म्हणाली. चेहऱ्यावर राग, सोबत दुःख देखील होतं.

“हो बरोबरच ना… राग आलाय ना माझ्या वागण्याचा… म्हणूनच त्याची शिक्षा माझ्या बहिणीला देताय तुम्ही लोक. पण लक्षात ठेव माझ्या बहिणीच्या केसाला जरी धक्का लागला ना, यावेळी सोडणार नाही मी कोणाला!” तो पण रागातच तिचे दंड पकडून तिला भिंतीला टेकवत म्हणाला. डोळ्यात राग उतरला होता… कपाळावरच्या नसा ताठरल्या होत्या.

त्याच्या या कृतीने सिया मात्र पुरती भांबावली… तिने यापूर्वी रामला कधीच इतकं रागात पाहिलं नव्हतं आणि कुठल्याही मुलीविषयी असं वागणं तर अजिबातच नाही! तो एकदम शांत आणि संयमी होता. मुलींचा, स्त्रियांचा तर विशेष आदर करायचा. मग समोर कोणीही असो… म्हणून तर ती त्याच्या प्रेमात पडली होती.

जेव्हा ते रिलेशनशिपमध्ये होते, तेव्हा देखील त्याने तिला फुलासारखं जपलं होतं. कधीच तिच्यावर आवाज चढवून बोलला नव्हता… आणि आज तोच राम तिला त्रास होईल, असं वागत होता! त्याने तिच्या दंडांना इतक जोरात पकडलं होतं की, तिला त्याचा त्रास होत होता. त्याही पेक्षा तो त्रास त्याच्यामुळे आहे, ज्याचं आपल्यावर जीवापाड प्रेम होतं! या विचाराबरोबरच एक प्रश्न डोक्यात फेर धरू लागला “आजही असेल का त्याचं आपल्यावर प्रेम? आणि तशी अपेक्षा करण्याचा हक्क आहे का आपल्याला?”

तो अजूनही एकटक रागात तिच्याकडे पाहात होता. तिचीही नजर त्याच्या डोळ्यांत स्थिरावली होती… पण आधी तिच्या डोळ्यात बसलेला शॉक दिसत होता आणि आता दुःखाने ते भरून आले होते… तिच्या डोळ्यात पाणी जमा झालं तसं तो भानावर आला आणि झटकन बाजूला होऊन त्याने अस्वस्थपणे केसांतून हात फिरवला… त्याला खूप राग येत होता… त्याला आता जाणीव झाली होती की, आपण कस वागलो तिच्याशी! तिला आपल्यामुळे त्रास झाला… तिच्या डोळ्यांत पाणी आलं… त्याला स्वतःचाच राग येत होता आणि त्याच रागात त्याने हाताची मूठ आवळून जोरात भिंतीवर मारली…

“रामSSS” तिने जोरात ओरडून त्याचा हात हातात घेतला.

“वेड लागलंय का राम? काय करतोय रक्त येतंय हातातून!” ती आपल्या ओढणीने ते रक्त पुसत त्याच्यावर चिडतही होती आणि रडत देखील…

तिने त्याला हाताला धरून बेडवर बसवलं आणि इकडे तिकडे काहीतरी शोधू लागली. तो तिच्याकडेच पाहात होता… आजही ती तशीच होती, त्याला काही झालं की, तिच्या चेहऱ्यावर हेच भाव असायचे! जखम त्याला झाली होती अन् रडत ती होती!!

तो काही क्षणांसाठी त्यांच्या गोड आठवणीत हरवला होता… तोच त्याला जळजळ जाणवली आणि त्याची नजर हातावरच्या जखमेवर गेली… ती डेटॉल टाकून जखम साफ करत होती. त्याचबरोबर हळूवार फुंकर घालत होती… क्षणभर तो तिच्या निरागस चेहऱ्यात हरवलाच…

पण लगेच भानावर येत त्याने हात बाजूला काढून घेतला…

“या जखमेवर तर मलमपट्टी करशील… पण मनावर झालेल्या जखामांचं काय? त्या कशा भरून काढणार आहेस तू?” तो जळजळीत कटाक्ष टाकत म्हणाला.

हेही वाचा – आरू मुसमुसत उभी होती अन् शिव…

“राम, तू काय बोलतोयस… मला काहीच कळत नाहीय…” त्याचं बोलणं तिच्या डोक्यावरून गेलं होतं… गोंधळूनच ती बोलत होती.

“सोड, काही नाही… चल बाहेर…” तो निर्विकारपणे म्हणाला आणि बाहेर जाऊ लागला. तिने हाताला धरून त्याला थांबवलं आणि त्याच्या समोर आली… त्याच्या गालावर हात ठेऊन, त्याच्या डोळात पाहात शांतपणे म्हणाली, “काय झालंय राम… तुझा हा राग मला वेगळाच भासतोय!”

इकडे शिव त्या शॉपमधून बाहेर आला तर, त्याची नजर समोरच्या बिल्डिंग समोर भाजी विकणाऱ्या व्यक्तीवर गेली आणि तो शॉक बसल्यासारखा डोळे मोठे करून पाहू लागला… आणि आपोआपच त्याचा हात डोक्यावर गेला…

” भाजी घ्या भाजी… पंधराला एक जुडी… वीसच्या दोन… ओ दादा, एकदम ताजी भाजी आहे, घ्या…” आरू भाजी विकत होती! तिच्या समोर टोपलीत मेथी, टोमॅटो तसेच हिरवी मिरची होती…

शिवला तर आधी शॉक बसला आणि त्याने डोक्यावर हात मारून घेतला, पण आता त्याला तिचा रागच आला.

क्रमशः